هه‌ڵوه‌هه‌ڵێ ، به‌یدێ که‌ڵێ . کێ شیر ؟ کێ به‌بون ؟ کێ قاڵاو؟ کێ .........؟
هه‌مباز جه‌ بێ شانسیه‌نه‌، ئه‌م بیانه‌ی وه‌رگ . مه‌شیۆ بژمارو تا پنچا، کاوان  و ئا لان، نارین  و  له‌یلا.
هه‌ر کامێشا لوه‌ی کوچیه‌یوه‌ره‌ و دورێ که‌وتێوه‌ جه‌یۆی، چێرو ده‌سانمه‌ره‌ دیه‌ی مه‌دیه‌و، له‌یلام چه‌م  په‌نه‌ که‌وته‌. ئه‌ی خاس ئیسه ‌مه‌گێروش، تا کۆ نه‌که‌رۆ. چی عانه‌نه‌ که‌ سه‌ره‌م نیابێ  قه‌دو دیوارو یانه‌یوه‌ره‌. کتوپڕ  بوه‌ی  وه‌شه‌ ئه‌ومه‌، ئی  بۆ  وه‌شێ وه‌شڵه‌ی چێشینه‌ بۆ ؟ به‌خ ، بۆو کفتانه‌نه‌ یا لێله‌می برێژیا: وه‌شڵه‌یشان  په‌نه‌   بۆو  عه‌تریش  چن  فره‌ن  تا  ئاخرو کۆڵانی پێیچیان.

شيارهاي باريك نور تاريكي كوچه را شكاف مي‌زدند. هر كه از كوچه مي‌گذشت در تاريكي محو مي‌شد و در شيار نوري پيدا. از بالادست سگي وارد كوچه شد. حركت‌اش چنان نرم و بي‌صدا بود گويي بر ابرها مي‌گذشت. در هر شيار تنها دوبار پاهاي سگ نمايان بود. فاصله‌ي هر دو برش، چاه‌ي كه سگ را مي‌بلعيد و هر برش عرصه‌اي بود براي سگي نوظهور. در برشي نگاهي به عقب انداخت.

« جن بیاینێ »

هه‌رێزوو مه‌رگی بۆێسان‌وو ژیواو شاعرێوه‌ته‌ریش گرته‌ره‌ تا ئتر وه‌هاروو ژیوایشه‌نه‌ هیچ گۆراڵێوه‌ مل نه‌کێشو و سه‌ره‌ هۆرنازۆ . چمان په‌له‌وه‌ره‌ێ وه‌ش ده‌نگ زرێواره‌نه‌ لیانه‌ش به‌سه‌ێبیێ به‌ڵام رۆحش ئاسمان‌وو پاوه‌ێنه‌ باڵێ دی. بێ له‌که‌ بێ و بێ لکه ، ساده به‌ڵام قۆرس‌وو قایم پێسه‌و شاهۆی  ساف‌وو زۆراڵ هه‌ر پێسه‌و هانه‌و که‌رێسانی‌و هێمن‌و سه‌روێ پێسه‌و شه‌ماڵی .

په‌یامی كوَمه‌لێك له‌ چالاكانی فه‌رهه‌نگی ئه‌ده‌بی و روشنبیری به‌ بوَنه‌ی كوَچی نابه‌وه‌ختی شاعیر و نوسه‌ری به‌توانا كاك باقی سه‌فاری
له‌م ده‌ڤه‌ری شوَخ و نازو گه‌شته‌دا، ئازارێكمان میوانه‌ قووڵ به‌قه‌د مێژوی ئه‌م عه‌رزه‌ وشك و ره‌ق وشه‌كه‌ته‌.
له‌م ساته‌وه‌ختی سوتمانی گیاوسه‌وزه‌و جه‌نگه‌ڵه‌دا ، پاییزێكمان میوانه‌ ره‌نگ زه‌رد‌، هه‌ڵوه‌ریو.
له‌م پووشپه‌ڕی زام و جه‌سته‌و بركه‌دا ، حه‌سره‌تێكمان میوانه‌ ،نه‌مر،به‌قه‌د رێخه‌ی ئه‌م نه‌یجه‌ڵانه‌ی شكایه‌ته‌.

په‌ی ئایر پاچ که‌رده‌ێ که‌شه‌کان و هه‌ورامانی و جه‌ به‌ێن شیه‌و پله‌وه‌رو گیانداره‌کان به ده‌سو دێوه‌زمه‌کان

کاش یکی دلش برای این خاک و این همه موجود زنده که در اتش سوختند میسوخت
صدای جیر جیرکی کوچک که مادرش را صدا میزد در گرمای بی امان هوا گم شد
پرنده ای کوچک اوج پروازش را که دید بر دریایی از امواج سرخ و نارنجی سوار بود
هنوز نمیدانست این همه گرما و دود از کجاست

نامه‌و چارلی چاپلینی په‌ی كناچه‌كێش / هۆرۆگێڵنای: جه‌هانگیر مه‌حموودوه‌یسی
جراڵدین كناچه‌كێم!
ئێگه‌ شه‌وه‌نه‌.. . شه‌وه‌و نوئێلیه‌نه‌. جه‌ قه‌ڵا وردیلانه‌كه‌و ئه‌من گردوو ئی سه‌ربازانه‌ به‌بێ چه‌ك و هه‌رپاسه‌ ئه‌دَا و براو واڵه‌كێچتَ وتێنێ. به‌ سه‌خڵه‌ت تاوام بێ ئانه‌یه‌ ئی باڵندانه‌ جه‌ وه‌رم هۆرزنووه‌ وێم یاونوونه‌ ئا یانه‌ وردیكلانه‌ كه‌م سۆیه‌ (نیمه‌ ڕۆشنه‌) ئی یانه‌ كه‌ پێسه‌و یانه‌و وه‌ڵی مه‌رده‌یه‌ن.

تۆ هه‌ناسه‌ی بێ‌قه‌راروو ئه‌منه‌نی

پیاکه خه‌ریکو سه‌ڕیه‌و ماشینه‌ تازه‌که‌یش بێ، که‌ دیش کوڕه‌ 6ساڵه‌که‌ش پیچه‌که‌یش گرتێنه ده‌س و خه‌ریکه‌ن خه‌ته‌و ماشینه‌که‌ی کێشۆ، زوو لوا ده‌سو کوڕه‌که‌یش گرت و به‌ تووڕه‌یی بێ ئانه‌یه‌ بزانۆ که‌ ئاچه‌ر ناده‌سشه‌نه‌، چند دانێش ده‌ی ئه‌و ده‌سو کوڕه‌که‌ی؛ جه بیمارستانه‌نه‌ کوڕه‌که‌ به هۆ وردبیه‌ی پێشێ ده‌سیش، دوێ ئه‌نگوسێش جه‌ ده‌س ده‌ی.